6 Αυγούστου 2017

Παγκόσμιες ικανότητες

(δημοσιογράφος)

Τα παιδιά του 21ου αιώνα θα αλλάξουν στη ζωή τους επτά επαγγέλματα, τα τρία από τα ο­ποί­α δεν υπάρχουν ακόμη. Θα επικοινωνούν και θα συνεργάζονται πάνω σε συγκεκριμένα πρό­τζεκτ με ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη, τους οποίους θα συναντούν στην... ο­θό­νη του υ­πο­λο­γι­στή τους. Τα παιδιά του 21ου αιώνα θα βρεθούν σε έναν άλλο κόσμο όσον α­φο­ρά την ερ­γα­σί­α, που ούτε να φανταστούμε μπορούμε και βέβαια σε καμία περίπτωση δεν ξέρουμε τις νέες πα­ρα­μέ­τρους του. Το σίγουρο είναι ότι δε θα έχουν σημασία μόνο αυτά που ξέρεις, αφού η πρό­σβα­ση στην πληροφορία γίνεται ολοένα και πιο εύκολη για ολοένα και περισσότερους αν­θρώ­πους, αλλά κυρίως τι μπορείς να κάνεις με αυτά που ξέρεις, πώς μπο­ρείς να τα αξιοποιήσεις. Χρει­ά­ζο­νται, επομένως, «παγκόσμιες ικανότητες».

Η δυνατότητα προσαρμογής σε διαφορετικά περιβάλλοντα, η ι­κα­νό­τη­τα συνεργασίας με κοι­νό στό­χο, η επίλυση δύσκολων προβλημάτων με διαφορετικούς τρόπους, η ι­κα­νό­τη­τα να με­τα­βάλ­λεις τον εαυτό σου σχεδόν ταυτόχρονα με τον κόσμο είναι πια προαπαιτούμενα. Δύ­σκο­λα πράγ­μα­τα, βεβαίως, αλλά και συ­ναρ­πα­στι­κά συνάμα. Την ίδια στιγμή οι αλλαγές που προ­ω­θού­νται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύ­στη­μα δε λαμβάνουν καθόλου υπόψη την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ή, ακόμη χει­ρό­τε­ρα, τη χλευάζουν και την απαξιώνουν, κρίνοντάς τη μάλιστα με ι­δε­ο­λη­πτι­κούς όρους. Σαν να γίνεται να στα­μα­τή­σεις τη χρήση του διαδικτύου, επειδή μπορεί να χρησιμοποιείται για την προ­ώ­θη­ση του κα­πι­τα­λι­σμού.

Πολλές φορές οι αποφάσεις που λαμβάνονται δεν έχουν καν τόσο «βαθιά» κίνητρα· βα­σί­ζο­νται σε ένα οφθαλμοφανές κυνικό κομματικό πάρε δώσε: Το προνήπιο, για παράδειγμα, θα ε­ντα­χθεί στην υποχρεωτική εκπαίδευση, ώστε να προσληφθούν περισσότεροι εκπαιδευτικοί· τα Θρη­σκευ­τι­κά θα μείνουν γιατί δε συμφέρει πολιτικά να συγκρουστείς με την Εκκλησία· το ά­συ­λο στα πα­νε­πι­στή­μι­α θα επανέλθει για να ηρεμήσουν οι αριστεριστές...

Αρκεί ένα απλό «γκουγκλάρισμα» για να βρεθεί κανείς στον εκπαιδευτικό κόσμο της φα­ντα­σί­ας και της αλλαγής σε πολλές άλλες περιοχές του πλανήτη. Φοβάμαι την ώρα που θα με ρω­τή­σει το παι­δί μου για ποιο λόγο υποχρεώθηκε να μάθει μέσα σε μια ιδεοληπτική, μίζερη και α­πό­λυ­τα βα­ρε­τή εκπαιδευτική πραγματικότητα, όταν στον κόσμο συμβαίνουν τόσα συ­ναρ­πα­στι­κά και εν­δι­α­φέ­ρο­ντα πράγματα.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (04.08.2017)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου